10 febbraio 2011

Pintàndhe

E CANDHO SI NON COMO?

Sas piazzas de dumìnica, tréichi vrevàrju, in Sardigna:
CASTEDDHU, à sa ùndighi e' manzànu, piazza Amendola
CARBONIA, à sas dechemmésa 'e manzànu, piazza Roma
IGLESIAS, à sas tres de vorta 'e die, piazza Sella
L'ALGUER, à sas chimbe 'e vorta 'e die, piazza Civica
NÙGORO, à sas tresemmésa 'e vorta 'e die, in piazza Vittorio Emanuele
OLBIA, à sas battor 'e vorta 'e die, piazza Mercato
ARISTÀNIS, à sas ùndighi 'e manzànu, piazza Eleonora
THÀTTARI, che Aristànis 'e tottu, in piazza Italia. 
A mimme mi paret chi cadiùna si depet ponner s'isciàrpa 'e su colore chi l'aggradat de prus, finzas nuddha. Eo, si b'at sole meda, mi pònzo sa pagliétta.
(Sa pitzìnna disegnande in s'arena 'e su mare l'at pintàda Luisanna Atzei.)

8 febbraio 2011

Ballade vois

Ballade ballade vois
chi sos ballos sun sos vostros,                                        
cando an' a bènner sos nostros
amus a ballare nois.


Scatolophon

Il laboratorio tra musica, matematica e scrittura mi sta proprio divertendo, e i ragazzi e le ragazze che vi partecipano sono splendidi, alla qualunquistica faccia di chi pensa che siano una massa informe. Speriamo di poterlo dire anche con un "prodotto finale", tra non molto, anche se a essere più importante è la strada per arrivarci.

Se non ora, quando?



E se Turandot ti ammorba, prova con l’Aida.

4 febbraio 2011

Madri, filosofi e rose

A memoria di rosa, non si è mai visto morire un giardiniere.

La citazione (che non è di Diderot, come spesso capita di sentire, ma di Fontenelle) aleggia per tutto il dialogo tra lo scrittore illuminista e mademoiselle de l'Espinasse, in La rêve de d'Alembert, scritto da Diderot nel 1769. 
Mi torna in mente questa mattina, dopo aver letto il messaggio di Ruth, che racconta di quel che le ha detto ieri sua madre mostrandole l’inaspettata fioritura nel suo balcone:
– Veni, 'izza mea, vàdia, es vrorìa una rosa 'e ghennàrgiu, est una bellesa a la vìere… Eh, sa vida vinchet sémpere, finas in sas avversidàdes e in sos affànnos.

La madre, la rosa, La rêve… 
Non è forse la stessa malinconica saggezza, la stessa consolazione infinita, dignitosa e tremante del materialismo?

Giovanni Giani, Il mattino delle rose. L'attesa (1906)

2 febbraio 2011

Bastat gài


Oje, ind’unu social network, un'amica istimada att'iscrìttu: "Sono una donna e dico basta alle foto delle donne che dicono sono una donna e dico basta."
Ache' rider?
Amimme no, anzi m’es pàssia una cosa seria, e divattis l'appo rispostu chi finzas  eo nde soe iffadàda de custu abc chin sas figurinas, ma chi cumpredo peri chi issu est una risposta elementare provocada dae s'enormidade e dae sa prufundidade 'e s'isfàsciu culturale chi nos attòrniat. Una risposta, namus, chi nàschit dae su vattu chi non nde semus (si nde sunu!) abbizzaos e abbizzadas tropp'attàrdu chi su disastru es grave, e duncas, como comente es como, cada pratica es vona pro intervènnere. Zertu, custa de sas fotografias de eminas chi nan chi no, semper fotografias sunu, e postas in pubblicu sichin solu a cuffirmare chi semus semper in intro 'e su jocu de da soziedade 'e s'ispettàculu.
E issa, s'amica istimada, at derett’azzùntu "È vero e sono totalmente d'accordo: è l'insofferenza per questo genere di iniziative, la sensazione sgradevole che diluiscano l'indignazione e la capacità di mobilitarsi e reagire. (D'accordo, abbiamo avuto il futuro, adesso fateci essere anonimi per 15 minuti.)"
Comente podides cumprendere su social network est unu mezzu chi non cussentit de nde l'acher longa, però pesso chi s'argumentu meritet abberu unu rejonamentu prus profundu e bos naro chi m'itt’ aggradau de nde poder chistionare chin issa, ma nd’est innedda, e duncas nde arrejono innòche.
S'ispaziu miticu chi curat – Spazio Azzurro, si narat – nos ammustrat chin puntualidade medas esempios, chi como eo no isco si sunu reales ma, zertu, si sun’ imbentaos, a sa realidade assimìzzana meda: sun realistas. Su capu 'e su guvernu si es’ semper attaccau a s'indice ‘e gradimentu de sos italianos pro voccàre accàmpu cad'iscusa chi aret giustificau sas ischértas de guvernu e finzas de s'istìle 'e vida suo, e arr'azze istìle, bagassèri vezzu chi no est àtteru. Ma andhamus addìannantis: sa audience de su pubblicu suo at leggittimau s'àvula prus manna, mascaràndhela in veridade 'e regime, chi es solu varzidade chi négat s'evidénzia. Como ja es ciàru che una die 'e sole: tottus nde chistionan, finzas sos giornales chi sun semper istettios a s'ala sua. Su premier est unu cussumadore compulsivo de una sessualidade a pacamentu, offerta dae eminas chi sun pezzi a theràcchinzu suo. Eminas, finzas zovaneddhas, sun solu "badanti sexi" – comente iscriet Manuela Scroccu – de unu regime oramai vezzu predàle, chi in ciàmbu de sesso, at semper dàu posticcheddos de velina o postònes de parlamentare (aùve l’erìat-l’erìat, a sa mind’affutto): unu signale chi cada si siat de postu occuppàu dae una emina, semper theràcca est, iss'idea sua, e mescamente a signale de su dispréju mannu chi isse juchet de sas istituziones democraticas. Es' custu su vattu prus lampànte de una idea testata – comente iscrien’ in sos tubettos e in sas iscatuléddhas de sas cremas e de sos truccos  – ca isse ischìat chi su populu suo (televisivu) it prontissimu a l'osannare finzas in custos atteggiamentos. Sa orza de persuasione de sas televisiones berlusconianas (e non solu) at criau su homine novu e, vorzis, finzas sa emina nova: una emina chi dat cara a sos potentes (compiacente si narat in italiano) e asservìa, theràcca de una pantùma mercificada e offensiva de sa dignidade 'e sas eminas, in primis, ma de s’identidade 'e sa pessona gai tottu. Non ostante custu torronzu cuncretu de sa persuasione, comunque sas eminas de sa realidàde – chi no si vijonan de isculettare in mesu a palos de lap dance e a caddhos celestes,  mannos che a sos de veru, comente paret chi s’esseret arredada sa sala de cinema d’essai de su presidente [sic!] – non reséssit galu a accattàre un'espressione chi andet prus assupra de s’indignazione: lettholos biancos in sas ventanas, cassarolas e padeddhas a chimentare sa piazzas in zittàde,  iniziativas comente a "sono una donna e dico basta" de  repubblica.it (chi si non ses de umore vonu non b’achene mancu ridere, cussas fotografias!), a cuglire virmas in cada punta 'e locu, eccetera.  Insomma, est una protesta finzas bella, leggittima, ma s’atta arrimàre in cue si non resessit a diventare una voche chi pozzat realmente influire. Depimus torrare a facher unu caminu longu, homines e eminas, pitzinnos e pitzinnas, custa es sa veridade nuda e cruda, e no es gai semplice. Chi Sisifo nos azzudet! Chi Zobbe nos sichet a dare sa passenzia 'e sos pianetas chi giran in s'universu! Intantu eo dia chèrrer chi si cuìttet a torrare a votare, e imprésse puru, e ispèro chi sos rappresentates de sa politica italiana nos pònzen' in sas condiziones de poder esercitare su dirittu e su dovere nostru chin dignidade e cussènzia... Ma innòche torro a ponner su sale in sa erìda, ja l'isco.

Chissà cosa c'è scritto in questa locandina. Mi piace molto.